كند و به وعده‌هاى روز قيامت يقين كامل حاصل نمايد . يكى از علت‌هاى مهم معصيت انسان‌ها نيز همين است كه اكثر مردم نسبت به قيامت يقين ندارند ، آنان فقط گمان دارند كه ممكن است موضوع قيامت واقعيت داشته باشد ، لذا دست به معصيت مىزنند ، اگر به قيامت يقين داشته باشند ، از معصيت اجتناب مىكنند ؛ زيرا مىترسند كه در قيامت عقاب مىشوند ، به آتش جهنم مىسوزند ، انسان خود را دوست دارد و اگر بداند خطر حتمى است ، نمىخواهد خود را با خطر مواجه نمايد و نمىخواهد در آتش جهنم بسوزد . اكنون ما و شما تصوّر اين را هم نمىكنيم كه دست خود را داخل آتش نماييم ، چه رسد كه در آن بسوزيم ! چون به سوزندگى آتش يقين داريم ، اگر ايمان انسان قوى باشد ، به معاد و روز قيامت يقين داشته باشد ، هرگز معصيت نمىكند ، انجام معصيت بيانگر ايمان ضعيف است ، وقتى ايمان انسان ضعيف باشد معلوم است كه به وجود قيامت هم يقين ندارد ، فكر مىكند ، شايد قيامت نباشد ! هيچ انسان عاقل به چيزىكه يقين داشته باشد ، شك نمىكند ، طبيعت آتش را همه مىدانند كه سوزنده است و به سوزندگى آن يقين دارند ، لذا كسى خود را عمداً داخل آتش نمىاندازد . از آيات قرآن كريم چنين دانسته مىشود كه ايمان قابل افزايش است ، هرمقدار انسان خود را به خدا نزديك كند ، به همان مقدار ، ايمانش زياد مىشود ، ايمان قابل كمى و زيادتى است ؛ منتهى بستگى به عمل انسان دارد ، هرقدر انسان به فسق و فجور و محرمات گرفتار شود ، به همان اندازه ايمانش ضعيف گرديده و مقامش پايين مىآيد ، هرقدر كه به واجبات و محرمات خود مقيد باشد ، به همان مقدار ايمانش زياد و مقامش بالا مىرود . ياد خدا و تقرّب جستن به او ، قلب انسان را مطمئن